Tarcan ÜLÜK; Bize Tarihimizi Unutturmak İstiyorlar: Turan Gerçeğinden Neden Korkuyorlar?

Bu Yıllardır aynı oyunu oynuyorlar. Türk milletine kendi tarihini küçük görmeyi, kendi köklerinden şüphe etmeyi, kendi medeniyet iddiasından utanmayı öğretmek istiyorlar. Ne zaman Türk milleti ayağa kalksa, ne zaman Türk dünyası geçmişine biraz daha cesaretle baksa, hemen aynı ezber devreye sokuluyor: “Abartıyorsunuz”, “kanıt yok”, “efsane bu”, “bilim kabul etmiyor.” Asıl mesele bilim değil. Asıl mesele, Türk’ün kendisini yeniden büyük bir tarih içinde görmesinden duyulan rahatsızlıktır.

Çünkü Turan fikri, sıradan bir tarih tartışması değildir. Turan, Türk milletinin yalnızca bugünkü sınırlar içinde hapsedilemeyeceğini ilan eden büyük bir hafızadır. Turan, Avrasya’nın her köşesine iz bırakmış bir millet kudretinin adıdır. Turan, Türk’ün yalnızca bir ulus değil, bir medeniyet kurucu güç olduğunu hatırlatır. İşte korktukları da budur. Okan ÇETİNDAĞ | İstanbul  Bugün bize milletleri birbirinden kopuk anlatıyorlar. İskoç ayrı, Macar ayrı, Fin ayrı, Bulgar ayrı, Japon ayrı, Koreli ayrı diyorlar. Peki öyleyse neden tarih boyunca aynı hat üzerinde aynı hafıza izleri karşımıza çıkıyor? Neden bozkırın gölgesi, İskit’in adı, atlı kavimlerin damgası, soy ve devlet fikrinin benzer biçimleri Avrasya’nın dört bir yanında beliriyor? Neden bir uçta Altay, öteki uçta Macar ovası; bir tarafta Türkistan, diğer tarafta İskoç hafızası aynı derin çağrışımları taşıyor? Çünkü ortada inkâr edilmek istenen büyük bir tarihî süreklilik vardır: Turanî süreklilik. İskoçların Papa’ya gönderdikleri mektupta kendilerini İskit çizgisine bağlaması boşuna değildir. Bu, millet hafızasının konuşmasıdır. Eski çağların insanı, kökenini bugünün akademik bürokrasisinden daha iyi hissediyordu. Milletler hafızalarıyla yaşar. Hafızasını kaybeden toplum, başkasının yazdığı tarihin nesnesi olur. Bugün Türk milletine yapılmak istenen de budur: Kendi hafızasından koparılmış, kendi köküne yabancılaştırılmış, yalnızca savunmada yaşayan bir topluma dönüştürülmek. Turan düşüncesine saldıranlar, aslında Türk milletinin özgüvenine saldırıyor. Çünkü biliyorlar ki Türk, kendi tarihini yalnızca Anadolu ile, yalnızca bir asırla, yalnızca birkaç siyasi sınırla sınırlamaya razı olmazsa büyük düşünmeye başlar. Büyük düşünen Türk ise yalnızca kendisi için değil, bütün Avrasya dengesi için yeni bir irade demektir. Onun için Türk’ün zihnine sürekli küçültücü cümleler yerleştiriyorlar: “Siz sadece bir geçiş toplumusunuz”, “siz sonradan geldiniz”, “siz karışıksınız”, “siz merkez değilsiniz.” Oysa tam tersine, Türk tarihi Avrasya’nın merkezî eksenlerinden biridir. Macar’ın doğuya dönük hafızası da, Fin’in kuzey derinliği de, Bulgar tarihindeki bozkır izi de, Kore ve Japonya’daki eski kuzey-doğu katmanları da aynı büyük medeniyet alanının parçalarıdır. Elbette zaman içinde diller değişmiştir, dinler değişmiştir, coğrafyalar değişmiştir. Ama tarih dediğiniz şey zaten saf kalıpların değil, büyük sürekliliklerin hikâyesidir. Bir milletin adının değişmesi, onun kökünün yok olduğu anlamına gelmez. Irmak farklı kollara ayrılır; ama kaynak birdir. Bu Bize sürekli “modern sınıflandırmalar” üzerinden ders vermeye çalışanlar şunu unutuyor: Bugünkü akademik etiketlerin çoğu da siyasetten bağımsız değildir. Kimin kiminle akraba sayılacağına bazen arşivden çok ideoloji karar verir. Türk’le akrabalığı küçültmek serbesttir; ama Türk’ün tarih içindeki birleştirici rolünü vurgulamak hemen “romantizm” diye yaftalanır. Çünkü mesele yöntem değil, sonuç korkusudur. Türk milleti kendi tarihinin büyüklüğünü fark ederse, yalnızca geçmişini değil geleceğini de yeniden kurmaya başlar. Turan, bazı çevrelerin iddia ettiği gibi bir hayal değil; bastırılmış bir jeopolitik hafızadır. Türk dünyasının Adriyatik’ten Pasifik’e, Balkanlar’dan Sibirya’ya, Kafkasya’dan Uzak Doğu’ya uzanan tarihî etki alanını konuşmak kimseyi rahatsız etmemelidir. Rahatsız oluyorlarsa, bunun nedeni hakikatin ağırlığıdır. Çünkü Turan fikri canlandığında, Türk’ün yalnız bırakılmış parçaları birbirini yeniden hatırlar. Unutturulmuş akrabalıklar, bastırılmış bağlar, küçümsenmiş ortaklıklar yeniden görünür hâle gelir. Bugün ihtiyaç duyulan şey, özür dileyen bir tarih anlayışı değildir. Türk milletinin ihtiyacı olan şey, kendi medeniyet hafızasını korkmadan savunan bir siyasî dildir. Çekingen, mahcup, izin isteyen bir tarih söylemiyle hiçbir millet ayağa kalkamaz. Bizim ihtiyacımız olan, Turan’ı yalnızca bir nostalji gibi değil, bir tarih şuuru ve bir gelecek vizyonu olarak yeniden düşünmektir. Şunu açık söyleyelim: Türk milleti küçüle küçüle bugüne gelmedi; büyüye büyüye geldi. Bozkırdan imparatorluk çıkaran, at sırtında kıta aşan, dil taşıyan, devlet kuran, çağ kapatıp çağ açan bir milletin çocuklarına “siz kendi kökünüzü fazla büyütmeyin” demek, tarih değil siyasettir. Biz de buna boyun eğmek zorunda değiliz. Turan gerçeğinden korkanlar olabilir. Türk’ün hafızasından rahatsız olanlar olabilir. Ama ne yaparlarsa yapsınlar, bu büyük tarih yeniden konuşulacaktır. Çünkü milletler bazen susturulur ama hafızaları tamamen öldürülemez. Ve Türk milletinin hafızasında Turan, silinmiş bir kelime değil; yeniden dirilmeyi bekleyen büyük bir iradedir. Artık mesele şudur: Bize öğretilen küçülmüş tarihe razı mı olacağız, yoksa kendi büyük tarihimize yeniden sahip mi çıkacağız? Benim cevabım nettir:   Turan bir masal değil, bastırılmış hakikattir.   Ve Türk milleti, er ya da geç o hakikati yeniden siyasi dile dönüştürecektir. Yeni başlayan haftanın sağlık,,huzur,mutluluk ve bereket getirmesi dileklerimle…İyi haftalar… Av.Tarcan ÜLÜK