Üstad Mehmet Memdoğlu: Sabret!
Üstad Mehmet Memdoğlu: Sabret!
Sabret!..
Umuda can vermeli…
Yağmur olup,
Şehrin sokaklarını ıslatmalı hasretin.
Mahremime perde olmalı hüznüm.
Siyah inciden zindanken gülüşün,
Yüreğindeki menekşelere tutkundu bahar;
Sabret!..
Kokunu getirdikçe rüzgâr!
Hasretin kahrına düştü özlem.
Siyah gülün çaresizliği mi bilemem?
Gülüşün, özleyen kalbime şifa;
Sabret!..
Ey bedenimin soğuk örtüsü kara toprak!..
Çökmesin yüzüne hüzün; sabret.
Gözleri gözlerime ışık olsa da Yâr’in,
Kalbimin sokaklarında kol geziyor aydınlık.
Yakındır vuslat;
Sabret!..
Çığlığı mazlum ahı,
Yükü insan, menzili yol,
Sermayesi “hiç” olan dünya!
Mevsimin yalnızlıkmış,
Bak, selası okunuyor aşkın;
Sabret!..
Memdoğlu…
Yorumunuz başarıyla alındı, inceleme ardından en kısa sürede yayına alınacaktır.
