TİMUR İNCE: ASLINDA GİTMEK İSTİYORDUM

ASLINDA GİTMEK İSTİYORDUM Hatırlamıyorum o çok eski anılarıGönderilmemiş mektuplar zarflarda kaldıYağmurlu akşam yaralarıİşte buradaydımOcağa yakınKanım damlıyordu yatağaBeni nesnelerden canlı kılan tek tanıBelkide çıkarıp atacaktım kendime sapladığım bıçağıMinderlerin üzerineMenteşeleri kopmuş bir kapının gıcırtısındaMahşeri ağrılarımı… Benim tek korkum özlemekti buramca uzaklarıAslında gitmek istiyordumBirkaç sene lazım, bir de kucağımda çocukluğumŞah Murat suyundan bir avuç içmekDicle’de yıkanmakFırat’ı deliler gibi seyretmek istiyordumsadece birkaç Eylül yeterdi banaBirde kalem kağıtO zamanlar yazıp çizmek için karanlığımı! Ve gitmek istiyorum diyorumBu memleket çoktan bana bir ağıİnanmanın adı sırtını dönüp gitmek olmuşFarkin civarında tarihe seslenmekBazid’de oturup Ağrı dağını seyretmekDiyadin’de bir yokuşa tutunupElimden beni dinleyecek bir dostTam da bundanBu sebeplen, terk etmeliyim bu otağı… Zambak Toplasam peri suyu kenarındaYapmacık gülümsemeleri çıkarıp atsam diyorum Kızılırmak’aBir delilik edipBu sıcak yatağıBu diyarıBıraksam gitsemOlsam sadece kendimin kaçağı… “Büyüdükte ne oldu lan” derdim bazenÖmrümüzle çelişiyor vakitlerSolmadan, eksilmedenHoşap kalesini görmeliyim tekrarKafamı kaldırmadan için için ağlasam duvarlarındaHepiniz gülseniz banaBen yok mu bir insan diye haykırsamDolanıyor ayaklarıma bir madımak bakDivriği caminin önünde sussam asırlarcaHasankeyf’i özledimAcaba kaldı mu yerindeHepsi benle yorgunHepsi tükenmiş, gitmişBenimle alakasızNerden başlayacağım bilmiyorumKendimden öç almaya yineİşte bu hayat böyle bir ateş yanığı… T-İ…