Okan ÇETİNDAĞ: Formanın Ağırlığını Taşıyamayanlar

Fenerbahçe formasının bir ağırlığı vardır.

  Bu forma sadece sarı ve lacivert renklerden ibaret değildir. Bu forma; mücadele ister, karakter ister, sorumluluk ister. Sahaya çıkan herkes bilir ki Fenerbahçe formasını giymek, milyonların beklentisini omuzlamak demektir. Ama dün sahaya çıkan bazı isimlere bakınca insan ister istemez şu soruyu soruyor: Bu oyuncular gerçekten Fenerbahçe’de oynadıklarının farkında mı? Çünkü sahada gördüğümüz şey futbol değildi. Daha çok dağınık, ne yaptığını bilmeyen, birbirinden kopuk bir görüntü vardı. Paslar yerini bulmuyor, oyuncular birbirini aramıyor, sahada bir plan ya da oyun aklı hissedilmiyordu. Pas vermeyi bilmeyen, alan kapatmayı bilmeyen, oyun okumayı bilmeyen bir görüntü… Sanki yıllardır birlikte oynayan bir takım değil de tesadüfen aynı sahaya çıkmış bir topluluk gibiydi. Fenerbahçe’de oynamak kolay değildir. Bu formayı giydiğinizde sadece topa vurmazsınız; bir kulübün tarihini, milyonların beklentisini ve tribünlerin inancını da sırtınızda taşırsınız. Ama sahadaki bazı futbolculara bakınca insanın aklına şu geliyor: Renkleri bilmiyorlar, arkadaşını aramayı bilmiyorlar, sorumluluk almayı bilmiyorlar. Top ayağına geldiğinde panikleyen, pas verecek arkadaşını bulamayan, mücadeleden kaçan bir görüntü… Fenerbahçe gibi bir kulübün sahasında bu kadar ruhsuz bir oyun görmek kabul edilebilir değil. Elbette kazanılan maçlar olur. Ama bazı galibiyetler vardır ki insanı mutlu etmez. Çünkü ortada futbol yoktur, ruh yoktur, mücadele yoktur. Skor tabelası güler ama sahadaki oyun düşündürür. Fenerbahçe forması herkese nasip olmaz. O forma; karakterli oyuncuların, sorumluluk alanların, sahada savaşanların omuzlarında anlam kazanır. Taşıyamayanlar için ise o forma gerçekten ağırdır. Hem de çok ağır. Ve dün akşam bir gerçek daha ortaya çıktı: O maçı sahadaki bazı futbolcular değil, tribündeki 12 numara kazandı. Çünkü Fenerbahçe’yi ayakta tutan asıl güç her zaman olduğu gibi yine taraftardı.