GÜÇLÜ GÖRÜNEN İNSANIN GÖRÜNMEYEN YORGUNLUĞU

Modern dünyanın insanlara öğrettiği en tehlikeli alışkanlıklardan biri, kırılmadan yaşamayı marifet sanmaktır.

GÜÇLÜ GÖRÜNEN İNSANIN GÖRÜNMEYEN YORGUNLUĞU  Zeynep MERÇAN | İstanbul  Artık insanlar üzülmediklerini değil, üzüntülerini ne kadar iyi saklayabildiklerini kanıtlamaya çalışıyor. Yorulmak zayıflık, durmak başarısızlık, yardım istemek ise eksiklik gibi gösteriliyor. Böyle bir çağın içinde pek çok insan, gerçekten güçlü olduğu için değil, başka seçeneği kalmadığı için güçlü görünmeye çalışıyor. Oysa insanın en ağır yükü çoğu zaman omzundakiler değil, içine attıklarıdır. Bugün etrafımızda dimdik duran birçok insan vardır. Herkese yetişen, herkesi toparlayan, herkesin derdini dinleyen insanlar… Dışarıdan bakıldığında hayatla mücadeleyi kusursuz yönetiyor gibi görünürler. Çünkü ağlamalarını yalnızlığa, kırılmalarını sessizliğe, tükenmişliklerini ise geceye saklamayı öğrenmişlerdir. İnsanlar onların ayakta kalışını görür; ama o ayakta kalabilmek için içlerinde kaç kez çöktüklerini göremez. Toplum, güçlü görünen insanlara acımayı bırakır. Çünkü güçlü insanlar zamanla “yardıma ihtiyacı olmayan insanlar” gibi algılanır. Herkes onların her şeyi kaldırabileceğini düşünür. “Sen yaparsın” cümlesi ilk başta güven gibi görünse de, zamanla ağır bir yük hâline gelir. Çünkü bazı insanlar bir noktadan sonra güçlü olmak istemez; sadece biraz anlaşılmak ister. Ve herkesin yaslandığı 'sağlam liman' olmak, bir süre sonra kişinin kendi ihtiyaçlarını yok saymasına neden olur. Fakat modern insan anlamaktan çok görüntüyle ilgilenir. Sosyal medya çağında insanlar artık hissettiklerini değil, göstermek istediklerini yaşıyor. Gülümseyen fotoğrafların arkasında kaygı bozuklukları, başarılı görünen hayatların içinde tükenmiş ruhlar büyüyor. İnsanlar güçlü görünmek uğruna kendi acılarına bile yabancılaşıyor. Çünkü zayıf görünmenin dışlanmakla eşdeğer olduğu bir düzenin içinde yaşıyoruz. Bu yüzden birçok insan “iyiyim” derken aslında sadece dağılmamaya çalışıyor. En tehlikeli yorgunluk da tam burada başlıyor ki kimsenin fark etmediği yorgunluk. Bedensel yorgunluk dinlenince geçer fakat sürekli güçlü görünmeye çalışan insanların ruhsal yorgunluğu, zamanla insanın iç sesini bile tüketir. Sürekli kontrollü olmak, sürekli dayanıklı görünmek, sürekli başkalarına iyi gelmeye çalışmak insanın kendi içini ihmal etmesine neden olur. Ve insan en çok, kendi duygularını susturmaya alıştığında yorulur. Çünkü bazı insanlar ağlayamaz. Ağlarsa dağılacağını düşünür. Bazıları yardım isteyemez; çünkü yıllarca herkesin yükünü taşımıştır. Bazıları ise sadece sessizleşir ve işte en derin yorgunluk tam da o sessizlikte büyür. Hayat çoğu zaman güçlü olanları alkışlar; ama güçlü kalabilmek için neler kaybettiklerini sormaz. Oysa sürekli güçlü görünmeye çalışan insanların içinde biriken şey sadece yorgunluk değildir. Kırgınlık, anlaşılmamışlık, yalnızlık ve görünmeyen bir tükenmişliktir. Çünkü insan bazen taşıdığı yüklerden değil, kimseye gösteremediği acılarından yorulur. Belki de bu yüzden bazı insanlar bir gün aniden uzaklaşır. Daha az konuşur, daha az hisseder, daha az görünür olur. Çünkü uzun süre güçlü görünmek zorunda kalan herkesin içinde, bir noktada sessizce yorulan bir taraf vardır. Ve çoğu zaman en çok yardıma ihtiyacı olan insanlar, bunu en iyi saklayanlardır. “İnsan, yükünü sessiz taşıdıkça daha güçlü sanılır.”  Friedrich Nietzsche Gerçek güç ise hiç kırılmamak değildir. Gerçek güç, insanın yorulduğunu kabul edebilmesidir. Bir an durabilmesi, yardım isteyebilmesi, “ben de zorlanıyorum” diyebilmesidir. Çünkü insan bazen güçlü görünerek değil, yükünü paylaşarak ayakta kalır. Bazı insanlar yıkılmaz görünür. Oysa mesele güçlü olmaları değildir. Sadece kırılmaya bile vakit bulamamışlardır.  Okuduğunuz için teşekkür ederim.