Zeynep MERÇAN yazdı: BAHAR!

Yorgun kalplerin üzerine usulca düşen bir sabah ışığı gibi, kırılmış umutların arasından filizlenen incecik bir yeşillik gibi, hayatın tüm ağırlığını omuzlarında taşıyan ama yine de incinmeden sevmeyi bilen o güzel kalpli insanların gönlüne dokunsun.

BAHAR... İçlerinde uzun zamandır susmuş olan huzuru yeniden uyandırsın, her şeye rağmen iyiliği seçmiş olmanın o derin ve sessiz mükâfatını, rüzgârın taşıdığı bir serinlik gibi ruhlarına bıraksın ve belki de en çok ihtiyaç duydukları anda, kalplerinin en kuytu köşesine yerleşip onlara inanmayı, umut etmeyi ve en önemlisi, bu dünyada hâlâ güzelliğin mümkün olduğunu hatırlatsın. Çünkü bazı mevsimler yalnızca doğanın değil, insanın da kaderine dokunur. Bahar, takvim yapraklarında yer değiştiren sıradan bir zaman dilimi değildir; o, yorgun kalplerin üzerine usulca eğilen bir şefkat, kırılmış umutların arasından filizlenen sessiz bir direniştir. Uzun süredir iç dünyasında kış yaşayan insanlar için bahar, sadece ağaçların çiçek açması değil, ruhun yeniden nefes almayı hatırlamasıdır. İnsan, hayatı boyunca birçok yük taşır. Kimi zaman başkalarının acıları, kimi zaman kendi suskunlukları çöker omuzlarına ve en çok da iyi kalmaya çalışmanın ağırlığı yorar insanı. Çünkü iyilik, sanıldığı gibi kolay bir seçim değildir; aksine, her defasında yeniden karar verilmesi gereken, çoğu zaman karşılık bulmayan ama yine de vazgeçilemeyen bir duruştur. İşte bahar, tam da bu yüzden anlamlıdır. Çünkü o, karşılıksız kalan iyiliklerin, görülmeyen çabaların ve sessizce katlanılan kırgınlıkların ardından gelen görünmez bir ödül gibidir. Baharın gelişi, gürültülü bir müjdeyle olmaz. O, ince ince işler insanın içine. Bir sabah, fark etmeden biraz daha hafif uyanırsın ve gökyüzü aynı gökyüzüdür belki ama daha geniş gelir gözüne. Rüzgâr aynı rüzgârdır ama daha yumuşak dokunur yüzüne. İşte o an anlarsın; içinde bir şeyler değişmiştir ki uzun zamandır susmuş olan huzur, yavaş yavaş uyanıyordur. Yorgun kalpler için huzur, büyük ve gösterişli bir mutluluk değildir. Aksine, küçük ve sade anların içinde saklıdır. Bir fincan çayın buharında, bir pencerenin kenarından içeri süzülen ışıkta, ya da hiç beklenmedik bir anda duyulan bir iç dinginlikte kendini gösterir. Bahar, insana bu küçük ama derin mutlulukları yeniden fark ettirir. Çünkü o, insanın kalbine “hâlâ mümkün” duygusunu fısıldar. Kırılmış umutlar ise en zor onarılan şeylerdir. İnsan bazen hayal kurmaktan bile vazgeçer; çünkü yeniden hayal kurmak, yeniden incinme ihtimalini de beraberinde getirir. Fakat bahar, umut etmeyi zorla öğretmezki o, sadece gösterir. Toprağın altından çıkan o incecik yeşilliği, hiçbir şey olmamış gibi açan çiçekleri, her şeye rağmen devam eden hayatı gösterir ve insan, bu sessiz devamlılıkta kendine bir yer bulur. Belki yeniden inanmaz hemen, ama en azından inanmanın mümkün olduğunu hatırlar. İşte bu hatırlayış, insanın içindeki en büyük dönüşümlerden biridir. Çünkü umut, bir anda geri dönmez; o, yavaş yavaş geri kazanılır. Önce küçük şeylere sevinmeyi öğrenirsin, sonra biraz daha cesaret edersin, sonra bir gün fark edersin ki kalbin yeniden atmaya başlamıştır eskisi gibi. Belki daha temkinli, belki biraz daha yorgun ama yine de canlı. Ve belki de baharın en kıymetli tarafı budur; insanlara yeniden inanmayı öğretmesi. Çünkü kırılan sadece hayaller değil, çoğu zaman güven duygusudur. İnsan, başka insanlara değilse bile hayata karşı mesafe koyar. Oysa bahar, bu mesafeyi yavaşça kapatır. Bir çiçeğin açışı kadar doğal, bir rüzgârın esişi kadar sade bir şekilde… “Her şey bitmedi” der. “Güzellik hâlâ var.” Güzel kalpli insanlar, çoğu zaman en çok yorulanlardır. Çünkü onlar, dünyanın sertliğine rağmen yumuşak kalmayı seçerler. Kırılmalarına rağmen incitmemeyi, kaybetmelerine rağmen vermeyi, susmalarına rağmen anlamayı bilirler. Ve bu dünya, her zaman onların kıymetini bilmez. Ama bahar bilir. Bahar, onların kalbine dokunur. Sessizce… Kimseye göstermeden… Onlara, içten içe bir huzur bırakır. Bu huzur, gösterişli değildir. Alkışlanmaz, fark edilmez. Ama hissedilir. Tıpkı serin bir rüzgârın tenine değmesi gibi, tıpkı sabah ışığının odana süzülmesi gibi…  Ve insan, o an anlar ki iyiliği seçmiş olmak, aslında en büyük kazançtır. Çünkü insan, en çok kendine iyi gelir. Belki de hayatın en derin sırrı burada saklıdır. Her şeye rağmen iyi kalabilmek, her şeye rağmen umut edebilmek ve her şeye rağmen sevebilmek… İşte bahar, tam da bu “rağmen”lerin içinden doğar. Ve insana şunu hatırlatır; güzellik, hiçbir zaman tamamen kaybolmaz. Sadece bazen üstü örtülür. O yüzden gelsin bahar. Yorgun kalplerin üzerine bir sabah ışığı gibi düşsün, kırılmış umutların arasından yeni filizler versin, uzun zamandır susmuş olan huzuru uyandırsın ve en çok da, bu dünyada hâlâ güzelliğin mümkün olduğunu hatırlatsın. Okuduğunuz için teşekkür ederim.