VARLIĞIYLA YUVA OLAN KADINLARA

Bazı insanlar vardır; sesleri bir evin duvarlarına siner, kokuları yıllar geçse de bir yastığın kenarında kalır, elleri yalnızca saçınızı okşamaz, hayatın en sert rüzgârlarında bile sizi ayakta tutan görünmez bir dua gibi omuzlarınıza yerleşir… İşte anne dediğimiz şey tam da budur; insanın dünyaya gözlerini açtığı ilk anla, hayata karşı son kez yorulduğu an arasında uzanan o tarifsiz merhametin, koşulsuz sevginin adıdır.

Bir anne sessizce fedakârlık yapar; öyle büyük cümleler kurmadan, yaptıklarını anlatmadan, karşılık beklemeden… Çocuğu üşümesin diye kendi üstünü örter, çocuğu mutlu olsun diye kendi içindeki yorgunluğu saklar, bazen ağlayacak kadar yorulsa bile gözyaşını içine akıtıp gülümsemeye devam eder.  ZEYNEP MERÇAN - ANNELER GÜNÜ Dünyanın en güçlü insanı gibi görünür ama aslında en çok yorulan da odur. Fakat buna rağmen bir gün bile sevgisini eksiltmez. Çünkü annelik, vazgeçmeden sevmektir. Yorulsa da bırakmamaktır. Kırılsa da dualarından eksiltmemektir. İnsan büyüdükçe hayatın ne kadar zor olduğunu öğreniyor. Kalabalıkların içinde yalnız kalmayı, kırılmayı, mücadele etmeyi, bazen kaybetmeyi öğreniyor. Ama ne olursa olsun, insanın içinde değişmeyen bir şey kalıyor, annesine duyduğu ihtiyaç… Çünkü kaç yaşına gelirsek gelelim, dünyanın neresine gidersek gidelim, ne kadar güçlü görünürsek görünelim, içimizde hâlâ annesinin sesini duyunca sakinleşen küçük bir çocuk yaşıyor. Bir “Yedin mi?” sorusunda bile sevildiğini hisseden, bir “Kendine dikkat et” cümlesinde korunmuş hisseden o çocuk hiçbir zaman büyümüyor aslında. Ve belki de anneler bu yüzden dünyanın en kıymetli insanları… Çünkü onlar yalnızca çocuk büyütmüyor; bir insanın kalbini şekillendiriyor, sevgiyi öğretiyor, merhameti öğretiyor, hayata rağmen iyi kalabilmeyi öğretiyor. İnsan bazen herkese kırılıyor ama annesine kıyamıyor. Çünkü biliyor ki onun sevgisi dünyanın en gerçek sevgisi. Çıkarı olmayan, hesabı olmayan, şartı olmayan tek sevgi belki de anne sevgisi… İnsan hata yaptığında bile duasını eksiltmeyen, kırıldığında bile “Yeter ki iyi olsun” diyebilen bir kalp sadece annede var. Annelik özlemiyle yaşayanların içinde her gün biraz daha büyüyen o sessiz boşluk, ne zaman bir çocuk sesi duysalar kalplerinde hem sıcak bir gülümsemeye hem de ince bir sızıya dönüşsün. Zaman geçse de içlerindeki anne olma isteği solmasın, umutları kırılmasın ve hayat onlara, bekledikleri o sevgiye bir gün mutlaka dokunabilecekleri bir yol açsın dilerim. Bazı anneler vardır; elleri yılların yorgunluğunu taşır ama saçınızı okşadığında hâlâ dünyanın en huzurlu yeri gibi gelir. Bazı anneler vardır; kendi gençliğini çocuklarının geleceğine sessizce emanet eder. Hayallerinden vazgeçer, yorgunluklarını içine gömer, sırf evladının yüzü gülsün diye kendi içindeki fırtınaları kimseye belli etmez. Ve ne acıdır ki insan çoğu zaman annesinin değerini, onun yaptığı fedakârlıkları yıllar sonra anlayabiliyor. Çocukken sıradan sandığımız şeylerin aslında koca bir sevgi olduğunu büyüdükçe fark ediyoruz; sofraya koyulan sıcak yemeğin, gece beklenen ışığın, hasta olduğumuzda sabaha kadar başımızda bekleyen o gözlerin ne büyük bir emek olduğunu zaman geçtikçe anlıyoruz. Bazı anneler vardır ki artık çocuklarının sesini duyamaz, saçlarını okşayamaz, sofraya bir tabak fazla koyamaz ama buna rağmen her sabah eksilmiş bir kalple uyanıp evladının hatırasını gözlerinde taşıyarak yaşamaya devam eder; çünkü bir annenin sevgisi ölümle bitmez, sadece sessizliğe dönüşür. Evladını kaybetmiş annelerin yüreklerine, hiçbir sözün tam olarak dindiremeyeceği o derin acı içinde yine de sabır, dayanma gücü ve zamanın yavaşça da olsa merhemi olsun. Dilerim kalplerinde taşıdıkları sevgiye rağmen ayakta kalabilmeleri için her yeni gün onlara biraz daha güç, biraz daha huzur getirsin. Bugün Anneler Günü… Belki birçok insan annesine çiçek alacak, hediyeler verecek, güzel sözler söyleyecek. Ama bazen bir annenin en çok ihtiyaç duyduğu şey pahalı hediyeler değil; anlaşılmak, hatırlanmak, değer görmek ve sevildiğini hissetmek… Çünkü anneler çoğu zaman kendilerini en sona bırakırlar. Herkes mutlu olsun diye uğraşırken kendi yorgunluklarını unuturlar. Oysa bir annenin kalbi de incinir, yorulur, kırılır… Ama yine de sevgisini eksiltmez. İşte bu yüzden annelik, dünyadaki en güçlü ama en sessiz kahramanlıktır. Ve şimdi, bu satırları okuyan herkesin içinde mutlaka annesine ait bir anı canlanıyordur… Belki çocukken düşüp ağladığınızda sizi kucağına alışını hatırlıyorsunuzdur, belki okul yolunda arkanızdan bakışını, belki hasta olduğunuz bir gece sabaha kadar uyumayışını, belki de yalnızca sesini… Çünkü bazı insanlar hayatımızdan geçip gider ama anne dediğimiz şey insanın içine yerleşir; sesiyle, sevgisiyle, duasıyla, yokluğunda bile var olmaya devam eder. Bu yüzden bugün sadece bir kutlama günü değil; bir annenin yıllarca sessizce verdiği emeği fark etme günü… Bir “iyi ki varsın” demenin günü… Belki sıkıca sarılmanın, belki uzaksa sesini duymanın, belki hayattaysa ellerini öpmenin, belki de artık yanında değilse onu dualarla anmanın günü… Çünkü anne sevgisi, ölümle bile bitmeyen tek sevgidir. İnsan annesini kaybetse bile onun öğrettikleriyle yaşamaya devam eder; sesi bazen bir cümlenin içinde, bazen bir yemek kokusunda, bazen de gecenin en sessiz anında kalbinin içinde yeniden duyulur. Son zamanlarda yaşanan saldırılarda evlatlarını yitiren ve tüm evladını kaybetmiş olan annelerin yüreklerine düşen tarifsiz acının, hiçbir kelimeyle tam olarak karşılanamayacak kadar ağır olduğunu bilerek, onların sessiz gözyaşlarına saygıyla eğiliyor ve bu büyük kaybın ardında kalan tüm annelere sabır, dayanma gücü ve zamanın bir nebze olsun merhem olabilmesini diliyorum. Ve bugün, hayatımıza sevgiyi öğreten, en karanlık günümüzde bile bize umut olmayı başaran, düştüğümüzde elimizden tutan, yorulduğumuzda sessizce yanımızda duran bütün annelerin günü kutlu olsun… İyi ki varlar, iyi ki bu dünyanın bütün sertliğine rağmen hâlâ bir annenin kalbi kadar merhametli yerler var…  “Büyük başarılar, kıymetli anaların yetiştirdikleri seçkin evlatlar sayesinde olmuştur.” Mustafa Kemal Atatürk.  Okuduğunuz için teşekkür ederim.