Türkiye’de siyasal dil neye dönüştü?

Ali KARAKURT: Türkiye’de siyasal dil neye dönüştü?

Türkiye’de siyasal dil neye dönüştü? Türkiye’de siyaset artık: Hakikat üretmiyor Sorumluluk almıyor Hesap vermiyor Onun yerine duygu yönetiyor. Siyasal dil şu üç şey üzerine kuruldu: Korku Umut Sadakat Doğru–yanlış sorusu yok. Sadece: “Bizden mi, değil mi?” Kavramlar nasıl boşaltıldı? 1. “Milli” ne demek oldu? Hakikate uygun olan değil İktidara uygun olan Yanlışsa bile “bizim yanlışımız” Doğruysa ama karşıdan geliyorsa “tehlikeli” 2. “Halk” ne demek oldu? Sorumluluk taşıyan bilinçli topluluk değil Alkışlayan kalabalık Halk, siyasal dilde artık: Hesap soran değil Meşruiyet sağlayan bir araç 3. “İrade” neye dönüştü? Ahlaki sorumluluk olmaktan çıktı Sayısal çoğunluğa indirgendi Oysa çoğunluk: Yanlış yapabilir Zulmü normalleştirebilir Seraba koşabilir Ama siyasal dil şunu dedi: “Çoğunluk yaptıysa doğrudur” Siyasal dil neden sürekli bağırıyor? Çünkü: Bağırmak düşünmeyi bastırır Slogan sorgunun yerini alır Tepki, muhakemenin önüne geçer Türkiye’de siyaset: Anlatmıyor Açıklamıyor Gerekçelendirmiyor Sadece konumlandırıyor: Biz / Onlar Yerli / Yabancı Dost / Düşman Hakikat bu gürültüde boğuluyor. “İyilik” siyasal dilde nasıl kullanılıyor? Yardım → Bağlılık üretmek için Merhamet → Eleştiriyi susturmak için Mağduriyet → Sürekli bir kalkan olarak İyilik: Hak için değil Sadakat için dağıtılıyor Bu yüzden iyilik seraplaşıyor: Alan minnet duyuyor Veren hesap vermiyor Hesap neden hiç konuşulmuyor? Çünkü hesap: Yetkiyi sınırlar Gücü rahatsız eder Kalabalığı dağıtır O yüzden siyasal dil: Hesabı değil, hikâyeyi sever Ama metnin söylediği şudur: Hikâye biter Hesap kalır Türkiye’de siyasal dilin özeti (tek paragraf): Bugün Türkiye’de siyaset, doğruyu savunmak yerine taraftarlık üretmektedir. Kavramlar içi boş sloganlara, iyilik sadakat aracına, halk alkış mekanizmasına indirgenmiştir. Kalabalık hakikatin yerine geçirilmiş, hesap soran dil susturulmuştur. Ama serap ne kadar parlak olursa olsun, sonuç anında dağılır; geriye sadece hesap kalır.