SARI LACİVERT ŞAMPİYON OLUR MU BİLMEM… AMA 12 NUMARA KESİN BU SENENİN ŞAMPİYONU OLDU

Okan ÇETİNDAĞ: Sarı lacivert şampiyon olur mu?

  Sarı lacivert şampiyon olur mu? Bilmem. Çünkü sahaya bakınca net konuşmak zor. Bir bakıyorsun umut var… Bir bakıyorsun o umut kendi kendini tüketiyor. İstikrar yok. Karakter dalgalı. Oyun desen, bir ileri iki geri… Şampiyonluk dediğin şey; tesadüf kaldırmaz. Bu takım ise hâlâ “acaba”ların içinde. Ama bir gerçek var ki kimse inkâr edemez: 12 numara. Bu sezonun en net, en temiz, en tartışmasız şampiyonu… Fenerbahçe taraftarı. Çünkü sahada ne olursa olsun o tribün orada. Takım eksik kalır, o tamamlar. Oyun sıkışır, o açmaya çalışır. Takım düşer, o kaldırır. Rizespor maçına bak… Karşında milyon euroluk kadro. Kalite farkı kâğıt üstünde uçurum. Ama sahada? Zorlanıyorsun. Tıkanıyorsun. Hatta zaman zaman eziliyorsun. Ve açık konuşalım: Çaykur Rizespor gibi mütevazı bir kadroya karşı, bu kadar zorlanarak kazanmak; övünülecek değil, sorgulanacak bir tablodur. Bu takım böyle oynayarak şampiyonluk kovalıyorsa, ortada ciddi bir problem var demektir. Çünkü büyük takım; rakibini yenmekle kalmaz, oyunuyla da üstünlüğünü hissettirir. Burada ise tablo tersine dönmüş durumda. Sahada milyonlar var… Ama oyunda ağırlık yok. İşte tam o noktada yine devreye giriyor: 12 numara. Bağırıyor. İtiyor. Zorluyor. Takımı adeta sırtında taşıyor. Ve acı ama gerçek şu: Bu sezon Fenerbahçe’yi ayakta tutan sistem değil… oyuncular değil… tribün. Bu yüzden o cümle boş değil: “Sarı lacivert şampiyon olur mu bilmem… ama 12 numara kesin bu senenin şampiyonu oldu.” Çünkü bu sezon en çok mücadele eden onlar. En çok isteyen onlar. En çok inanan onlar. Ama işin sert tarafı şu: Eğer bir takımın en iyi performans göstereni taraftarıysa… o takımın sahadaki oyuncuları aynaya bakmalı. Çünkü şampiyonluk; tezahüratla değil, oyunla kazanılır. Tribün yazmaz o hikâyeyi. Saha yazar. Futbolcu imzalar. Ama bu sezon… o imzayı atanlar sahadakiler değil. Tribündekiler.