Manzaralarımız

HAYATIN AKIŞINA GÜVENMEK Günler bunun için yoruluyor. Olasılıkları hesaplıyor, ihtimalleri büyütüyor, henüz yaşanmamış olayların korkusuyla bugünün huzurunu tüketiyor. Sonra bir yerde fark ediyor ki insanı en çok yoran şey çoğu zaman hayatın kendisi değil, ona karşı verdiği görünmez mücadele oluyor. Oysa hayat insanın planlarına tam olarak benzeyen bir yol çizmiyor hiçbir zaman. Bazı kapılar tam açılacakken kapanıyor, bazı vedalar kalıcı sanılırken bir sabaha dönüşüyor, bazı gecikmeler ise yıllar sonra anlaşılacak bir iyiliğin sessiz habercisi oluyor. İnsan bunu yaşarken göremiyor. İçindeyken her şey düzensiz, eksik ve yarım görünüyor. Çünkü insan kaderi yalnızca bulunduğu yerden okuyabiliyor. Belki de bu yüzden hayatın akışına güvenmek büyük bir cesaret istiyor. Her şeyi bilmeden yürümeyi kabul etmek kolay değil. Belirsizliğin içinde sakin kalabilmek, cevabı henüz gelmemiş sorularla yaşayabilmek kolay değil. İnsan zihni sürekli kesinlik arıyor; bir işaret, bir garanti, tutunacak sağlam bir cümle istiyor. Fakat hayat çoğu zaman cevaplarını hemen vermiyor. Bazı gerçekler yalnızca zaman geçince görünür hale geliyor. İnsan gençken her şeyin kendi iradesiyle şekillendiğine inanıyor biraz. Ne kadar uğraşırsa o kadar güçlü olacağını düşünüyor. Sonra hayat geliyor ve insana başka şeyler öğretiyor. Beklemenin de bir parçası olduğunu, kaybetmenin bazen yön değiştirmek anlamına geldiğini, bazı şeylerin zorlanınca değil bırakılınca yerine oturduğunu gösteriyor. En zor anlarda bile hayat sessizce ilerlemeye devam ediyor; bir sokakta rüzgâr esiyor, bir yerde çay demleniyor, bir çocuk gülüyor, akşam yavaşça camlara çöküyor. İnsan kendi acısının içinde dünyanın durduğunu sanıyor ama yaşam durmuyor ve belki de iyileşmenin ilk adımı burada başlıyor. Hayatın, insanın kırıldığı yerde tamamen sona ermediğini anlayabilmekte. Bazı insanlar güçlü görünmek için her şeyi taşımaya çalışıyor. Oysa insan bazen ancak bıraktığında hafifliyor. Sürekli direnmek, sürekli ayakta kalmaya çalışmak ruhu sertleştiriyor. Akışa güvenmek ise biraz yumuşamak demek. Her savaşa girmemek, her sessizliği tehdit saymamak, her gecikmeyi felaket gibi görmemek demek. Çünkü hayat çoğu zaman büyük dönüşümleri gürültüyle getirmiyor. İnsan değişirken bunu hemen fark etmiyor. Tıpkı gecenin ağır ağır sabaha dönmesi gibi, bazı dönüşümler sessiz gerçekleşiyor. İçten içe olgunlaşıyor insan. Acılarıyla, bekleyişleriyle, kayıplarıyla başka birine dönüşüyor. Ve bir gün geriye baktığında anlıyor. Zamanında yıkım sandığı bazı şeyler onu başka bir hayata taşımış oluyor. Bitiş gibi görünen bazı anlar yeni bir başlangıcın kapısını açmış oluyor. İnsan bunu yaşarken anlayamıyor belki ama hayat bazen karanlığın içinden ilerliyor. Hayatın akışına güvenmek dünyanın kusursuz olduğuna inanmak değildir. Bu, insanın her şey dağılsa bile yeniden toparlanabilecek bir gücü olduğuna inanmasıdır. Çünkü gerçek güven, hiçbir şeyin kötü olmayacağını düşünmek değil, ne olursa olsun yoluna devam edebileceğini bilmektir. Okuduğunuz için teşekkür ederim.